Radar mierzy tylko chwile t₀ t₂  wysłania i powrotu sygnału a potem z nich, jakimiś wzorami, liczy współrzędne lokalizowanego zdarzenia. Wzorami eR czyli Einsteina, obliczy („zlokalizuje”) relatywistyczne zdarzenie B_1R (nie ma go na tym diagramie), a wzorami eT obliczy „spoczynkowe” zdarzenie B_1T - jest na tym diagramie.

      Na tym diagramie radar echo­lo­ka­lizuje sygnałami eT. Sygnał wysłany w chwili t₀  z szybkością C_1T uderzy z szybkością |c|  w echo­lo­ka­lizowany obiekt (o szybkości V_T) w chwili t_1T czyli w zdarzeniu B_1T , czyli jest jego fotonem. Galileuszowskim, euklidesowym. I w chwili t₂ jako sygnał -c  („odbity”) wróci do radaru z szybkością |c| w jego (radaru) układzie, czyli będzie jego fotonem. - Chwile t₀,t₂  radar zmierzył, a współrzędne eT czyli t_1T,x_1T obliczy z nich wzorami wypro­­wa­­dzonymi z tego diagramu eT.

      Ale Einstein liczy swoimi wzorami wypro­wa­dzonymi z jego rela­ty­wis­tycznego diagramu eR, zbudowanego jego „światłem” eR czyli sygnałami c,-c  i dlatego nie obliczy wartości spoczynkowych, ale ich relatywistyczne paradoksy. Bo jego wzory eR dla światła są niewłaściwe, niezgodne z sygnałami eT. - I tak u mnie pojawiają sie wszystkie relatywistyczne paradoksy Einsteina - i jego rela­ty­wis­tyczna suma i niez­mien­niki oraz trans­formacje Lorentza; wszystko i już wyobrażalnie, bo euklidesowo.
      Sygnały eT są światłem Michelsona-Morleya, bo w trywialny sposób wyjaśniają wynik ich eksperymentu, czyli tajemnicę niez­mien­niczości szybkości światła.