Usunąłem tę notkę, bo za dużo było w niej błędów. - Przede wszystkim muszę przemyśleć symbolikę - może uda się ją uprościć. A potem zacznę może od takiego równania



   Na szczęście to równanie bardzo się uprości gdy przyjmiemy że c'= c"= c  czyli że obie echolokalizacje (primowaną i bisowaną) wykonano w jednakowym stanie dopplerowskim, to znaczy że w obu echosonda i echolokalizowany przez nią obiekt albo wzajemnie się oddalały albo zbliżały, czyli by ich wzajemna prędkość dopplerowska była dodatnia albo ujemna (czyli gdy ich współczynnik Dopplera jest albo większy od 1 albo mniejszy). - To spełnia ową równość co do znaku, ale równość ta oznacza także równość wartości (modułu |c|) wszystkich szybkości c , która zachodzi gdy wszystkie sygnały, wysłane i odbite, pędzą w tym samym ośrodku, np. wszystkie w wodzie, w powietrzu lub w eterze - w ośrodkach o tych samych szybkościach c propagacji tych sygnałów. - Wtedy, i po uporządkowaniu go względem V_T powyższe równanie uprości się do postaci

    znaki górne dla tardionu,  zaś  

   Teraz rozwiążę je względem V_T czyli obliczę z niego owo V_T.
   Ale to jeszcze trzeba przemyśleć. Potrzebna naprawdę tego wnikliwa analiza. Bo tu jeszcze wszystkich problemów nie rozpatrzyłem. Nawet nie zauważyłem - ciągle coś nowego wpada mi do głowy. Na przykład czy dwuznaki nie powinny być także przy szybkościach "małe c", czyli przy szybkościach sygnałów w ośrodkach - bo może wzbudzona cząstka (a przynajmniej mikrocząstka) nie zawsze "odbija" wzbudzający ją sygnał, ale może emituje go przez siebie, jakby sygnał ją przeniknął. - Może tak światło przepuszcza szyba? - Nie każda fala, o każdej długości, potrafi szybę zecholokalizować - bo szyba nie każdy foton odbije.
     Także to pytanie trzeba rozpatrzyć, czy ono ma sens.
     Gdyby takich przenikających wzbudzeń nie było, to tachionów prawdopodobnie nie można by echolokalizować - może nawet sonarem naddźwiękowych samolotów.
     Czy znak K₂ i małego c₁ są niezależne - jeśli nie, to czy ich zdublowanie, dwukrotne użycie we wzorze, nie zadziała jak podwójne przeczenie i nie zfałszuje wyniku?

   Powyższe równania wykombinowałem na podstawie bardzo pogmatwanego brudnopisu, który właśnie, wreszcie, udało mi się znaleźć. - Pogmatwany, bo liczyłem w nim od razu V_T  dla K₂  dodatniego i ujemnego, a właśnie to bardzo gmatwa rachunki, narażając na pomyłki. - Później wyprowadzę osobno te wzory.
   - Z tego brudnopisu domyślam się, że wyszło mi

	dla plusa, czyli dla tardionów
	dla minusa, czyli dla tachionów

    I już widać, że dla tachionów pierwiastek K nie występuje, czyli że gdy Δt₂ (a więc i K₂) jest ujemne, to urojoności nie ma. Dla tachionów.
    Ale to może nie ma znaczenia, bo przecież chodzi o to by masa i energia tachionów nie była urojona, a z tym nie jest tak dobrze. - Zresztą wzoru na masę i energię ja nie wyprowadziłem, a tylko wzór Einsteina (czyli tardionowy) przekształciłem - pierwiastek K w nim pozostał ale rzeczywisty!

    Ale ten wątek może pozostawmy na zaś, bo tyle lat się nim nie zajmowałem, że go zapomniałem, więc najpierw musiałbym go sobie przypomnieć. - Ale zamieszać zawsze wolno. ;))
    Ale wzoru na masę (i energię) Einstein też nie wyprowadził na serio, bo on go wywnioskował ze swojej kinematyki, paradoksalnej, a to to już niewątpliwa satyra. Z tego powodu jego dynamika może też jest kinematycznym paradoksem, czyli może też jest obarczona kinematycznie relatywistycznym błędem.
    Tym razem chodzi mi tylko o to by wyprowadzić wszystkie kinematyczne wzory dla tachionów, z tych samych wzorów ogólnych z których wyprowadziłem wzory dla tardionów, bo mi się teraz zdaje że tego nie zrobiłem. A warto by i tym wzorom się przyjrzeć, je zanalizować.
    Uwaga. - Spodziewam się, że wyprowadzając wzór na energię z moich tachionowych wzorów kinematycznych, czyli postępując nawet tak niepoważnie jak Einstein, uzyska się wzór bez pierwiastka K. - To każdy sprawdzić może, trochę lepiej, trochę gorzej. ;))


...

    Do ewentualnego wykorzystania zostawiam w zasobach wzory które były w usuniętej notce. I z tego samego powodu oraz dla rozjaśnienia powyższego, pozostawiam tu niektóre fragmenty z owej notki - niektóre z nich warto zweryfikować.

   Dwuznak ± przy |Δt₂|  a więc przy  |K₂|  oznacza że dla danego czasu Δt₀  należy rozpatrywać dwie przeciwne wartości czasu Δt₂ czyli ±|Δt₂|. Czyli ze względu na ten dwuznak, powyższy wzór (pierwszy od góry) to dwa wzory, bo inny dla K₂ dodatniego i inny dla K₂ ujemnego - pierwszy dla tardionów, drugi dla tachionów. - A wzięło się to stąd, że "światło" (punktowy sygnał) wysłane ze źródła z prędkością C_1F (względem źródła) goni echolokalizowany tardion, a przez tachion jest gonione, czyli w tardion uderza ono swoim przodem w jego tył, a goniący tachion swym tyłem uderza w "światła" (fotonu) przód. - To wszystko jest prawdą, tylko podaną trochę żartobliwie - poważnie jest na diagramach, na przykład w mojej WWW. - Chodzi po prostu o to, że w echolokalizacji tardionowej (podsygnalnej) wysłane sygnały wracają, po odbiciu, w naturalnej kolejności, a w echolokalizacji tachionowej (nadsygnalnej), w kolejności odwróconej.
 
     Ale jest jeszcze gorzej, bo gdy nawet wybierzesz jeden znak z tego dwuznaku, to nadal będą dwa wzory, bo tak naprawdę, a na pewno w eT, jest to równanie kwadratowe (równanie drugiego stopnia) o argumencie, czyli niewiadomej, V_T. Więc gdy jego wyróżnik jest większy od zera to otrzymasz dwa różne wyniki rzeczywiste.
 
     W roku 1986 uważałem, że tylko prędkość V_T jest moją prędkością (dlatego ma indeks T) a wszystko inne było dla mnie wtedy relatywistyczne i miało literę R; nie wiedziałem wtedy, że wszystko jest moje, czyli prawdziwe, we właściwych warunkach, i że wszystko, także moja V_T, w niewłaściwych warunkach jest jakoś "relatywistyczne", różnie, czyli liczy różne, sobie w danych niewłaściwych warunkach niewłaściwe wartości, czyli paradoksy.
     Ale znam wzory ogólniejsze, z indeksami F. W nich prędkość "duże C" zamiast C_1T,C_2T jest C_1F,C_2F  a dokładniej odpowiednio C_1T= c+V_T  oraz  C_2T= -c  - są to "moje" sygnały eT.

    Powyższe równanie jest uwikłane ze względu na interesującą nas zmienną V_T (jest ona po obu jego stronach), i że aby otrzymać z niego wzór na V_T należy je względem tego V_T rozwiązać.
     Równość  c'= c"= c  oznacza, że obie echolokalizacje (primowaną i bisowaną) wykonano w jednakowym stanie dopplerowskim, to znaczy że w obu echosonda i echolokalizowany przez nią obiekt albo wzajemnie się oddalały albo zbliżały, czyli by ich prędkości dopplerowskie  i   były jednocześnie albo dodatnie albo ujemne (czyli gdy oba współczynniki Dopplera są albo większe od 1 albo mniejsze). - To spełnia ową równość co do znaku, ale równość ta oznacza także równość wartości (modułu |c|) wszystkich szybkości c , która zachodzi gdy wszystkie sygnały, wysłane i odbite, pędzą w tym samym ośrodku, np. wszystkie w wodzie, w powietrzu lub w eterze - w ośrodkach o tych samych szybkościach c propagacji tych sygnałów.

    Zastanówmy się nad tym co znaczy wyrażenie ±|K₂|. Przede wszystkim co znaczy samo |K₂|. - Znaczy, że bez względu na to czy zecholokalizowano dodatni czy ujemny współczynnik K₂ to |K₂| jest zawsze dodatnie, a dodatniość i ujemność wyniku echolokalizacji zapisujemy tak:
 
    wynik dodatni    +|K₂| > 0   tardion   (znak + zwyczajowo pomijamy)
    wynik ujemny     -|K₂| < 0   tachion.
 
 I od tej chwili zapomnij o tym, że w środku |K₂| jest jakikolwiek znak - znak jest tylko na zewnątrz! - W ogóle nie myśl o tym jaki znak jest w środku, bo zwariujesz.

   - A co znaczy znak V_T ? ...
    Ruch w prawo lub w lewo. - Gdy echolokalizowany obiekt porusza się w układzie echosondy (do niej lub od niej)
     w prawo, to V > 0
     w lewo        V < 0
     spoczywa    V = 0     (spoczywa w układzie echosondy - i w swoim - w swoim zawsze każdy spoczywa).
 
    To czy od niej czy do niej, czyli czy obiekt zbliża się do echosondy, czy się od niej oddala, a nawet tylko czy wzajemnie się zbliżają czy oddalają, nieważne czy (i które z nich) w lewo czy w prawo, określamy znakiem prędkości dopplerowskiej b 
           + przed pierwiatkiem, to oddalanie,  - (minus) to zbliżanie, a 0 jak zawsze.
 
     A ponieważ V = bc to znak c określamy podobnie jak V ale że to kierunek sygnału w prawo lub w lewo, ale nie w układzie echosondy lecz w ośrodku ten sygnał przenoszącym (nie wiem czy sygnał w ośrodku może spoczywać, ale gdy okaże się to potrzebne, to proszę bardzo - wtedy będzie c = 0).
 
. . .

 
 CDN.       - Ale już zdradzę moją straszną tajemnicę:

Tardionową i tachionową szybkość relatywistyczną łączy piękny i od dawna znany związek   czyli inaczej   a u mnie nie mogę znaleźć czegoś tak pięknego. - Co prawda kiedyś wyszło mi jeszcze piękniej bo    czyli także   ale jak sobie przypominam, z elegantszego - z jeszcze sprytniejszego! - modelu niż konstruują moje postulaty. - Może to kiedyś pokażę, może komuś się przyda. - Ale może mi się pomyliło ... - Może nie było to  ale , ale to truizm, bo K2 i  (anty K2) różnią się tylko znakiem. - Nie pamiętam, bo to już dwadzieścia lat minęło.     A postulaty Einsteina, moim zdaniem, niczego nie konstruują. Drugi postulat tylko pozwala na istnienie w fizyce "jakiegoś zupełnie innego sensu", czyli bezsensu. PS. - Teraz sprawdziłem w FG88 (1987/88) i już wiem na pewno, że tam nic o antymaterii nie napisałem, czyli także o tachionowym współczynniku K2  czyli o jego dwuznaku ±         O antymaterii pisałem już w 1985 roku, ale w minichronach, a to nie echolokalizacje (to obserwacje, bez sygnałów wysłanych - obserwator obserwuje a nie echolokalizuje).