___ bo fizyka współczesna coraz lepiej liczy, ale nadal nie wiadomo co
 

Einsteina szczególna teoria względności jest teorią tylko części relatywistycznych paradoksów i tylko jednej echolokacji.



Fizyka nie może
być stekiem formuł
nie do pojęcia,
algorytmami
dla liczydeł.

Fizyk, póki nie wie o czym mówi, jest tylko matematykiem.

===============


Translate
into English

Translate into
other languages
- Select Language


Czy to co można zbudować euklidesowo może być pseudoeuklidesowe?

Markiza

„Nigdy nie jestem zadowolony dopóki nie potrafię wyobrazić sobie modelu mechanicznego: jeżeli potrafię, rozumiem; jeżeli nie potrafię, nie rozumiem".
       Lord Kelvin.

Ale najłatwiej udowodnić to czego nikt nie rozumie. Zwłaszcza jeśli wystarczy udowodnić tak by nadal nikt nie rozumiał. A właśnie tak dowodzi się w fizyce współczesnej.


A JA STW EINSTEINA ZBUDOWAŁEM EUKLIDESOWO - WYOBRAŻALNIE -

Pasja, to największe szczęście.
I najcięższa praca.


Blog > Komentarze do wpisu
Masa i jej oddziaływanie

    Te wzory liczą energię jako sumę energii spoczynkowej i kinetycznej

(1).

klasyczny

(2).

relatywistyczny
klasycznie

(3).

relatywistyczny

    W ostatnim wzorze   pR = mVR = m0γRVR    - to znany relatywistyczny pęd. - Indeks R oznacza tu, że to relatywistyczne - także relatywistyczna prędkość i czynnik Lorentza, występujące w Einsteina STW. 
     A dwa ostatnie wzory liczą tę samą wartość Einsteina relatywistycznej energii ER.  Ale we wzorze (2) występuje moja „spoczynkowa” (klasyczna) szybkość VT  zaś  K = 1+ßT = [(1+ßR)/(1-ßR)]½  jest moim i Einsteina współczynnikiem Dopplera. Ale uwaga: Współczynnik K posiada tę samą wartość we wszystkich echolokalizacjach i paraecholokalizacjach (różnymi sygnałami), ale nie we wszystkich jest współczynnikiem Dopplera.
 
     Jak widać, energia klasyczna i relatywistyczna klasycznie są algebraiczną sumą energii spoczynkowej i kinetycznej, a energia relatywistyczna jest ich sumą "wektorową" (pierwiastek z sumy kwadratów). - Ale wzór (2) przekształca ją do postaci algebraicznej klasycznie.
     Dodam jeszcze, że wzór (1) interpretowano tak:  Wraz ze zmianą szybkości masy zmienia się jej energia - masa pozostaje bez zmian. - A na podstawie wzoru (3) relatywiści mówią: Wraz ze zmianą prędkości masy zmienia się masa i jej energia. Ale nie wiem dlaczego - według mnie wzór (2) zwalnia z takiej interpretacji. 

 Wskazówka praktyczna
     Prędkość najlepiej obliczyć radarowo. To znaczy najpierw trzeba obliczyć współczynnik echa K2 a potem, zależnie od tego w jakie światło kto wierzy, obliczy prędkość - klasyczną wzorem
ßT=K-1  albo relatywistyczną Einsteina wzorem ßR= (K2-1)/(K2+1). - Gdy pierwszą wstawisz do wzoru (2) a drugą do wzoru (3), to otrzymasz ten sam wzór, czyli udowodnisz że wzory (2) i (3) są tożsame. Dlatego zawsze liczą tę samą Einsteina relatywistyczną energię ER=mc2.
     Ale podczas przekształcania wzoru (3) do (2) znów pojawił się problem K2. To znaczy czy KΞ K2. - Zobacz w następnej notce (ale bez znajomości mojej fg może nadal trudno będzie go zrozumieć). 

 


Uwaga. - Tę notkę piszę z ogromnym trudem, bo trudny mam dostęp do bloxów i do blogów w Salon24  - jest aż tak źle, że mogę powiedzieć że nie mam dostępu. I to już drugi dzień. I dlatego tę notkę jeszcze piszę.

środa, 18 sierpnia 2010, fg2002