I czy zgadza się w sposób właściwy. Bo na przykład gdy z błędnych założeń otrzymałeś wzory liczące prawdziwe wyniki, to ich logicznie poprawna inter­pre­tacja musi być fałszywa. - I stąd para­doksy. Nie tylko rela­­ty­­wis­­tyczne. - Na przykład paradoksy Zenona wynikły z założenia, że świat jest analogowy, różnicz­kowo-całkowy. - Ale paradoksów Zenona nie zaakceptowaliśmy, bo je można zweryfikować (sfalsyfikować) gołym okiem, a paradoksów Einsteina nie.
    Zajrzyj do Dlaczego-potrzebna-jest-nowa-fizyka.

    W mojej fizyce też wszystko się zgadza. Nawet w każdej jej para­echo­lokalizacji, mimo że każda para­echo­lokalizacja liczy - poprawnie! - „wewnętrznie niesprzecznie” - paradoksy. Ale u mnie wiadomo dlaczego, błędy są widoczne „gołym okiem”. Bo moja teoria opiera się na oczywistych spostrzeżeniu, że radar (każda echosonda) mierzy tylko chwile wysłania i powrotu sygnałów, a wszystko inne z nich liczy - jakimiś wzorami, właściwymi lub nie. I u mnie widać - gołym okiem, bo na eukli­de­sowym modelu - które wyniki są właściwe. Bez dopostulowywania „oczywistych” wniosków branych z kapelusza. I każda para­echo­loka­lizacja jest tak samo „wewnętrznie” niesprzeczna jak szczególna teoria Einsteina, czyli para­echo­loka­lizacja eR_T.

    Einstein „spoczynkową” elektrodynamikę Maxwella rozszerzył niewłaściwie do elektro­dynamiki ciał wzajemnie ruchomych - zamiast wydłużyć łóżko skrócił pacjenta. - Tak też można, bo tak też wszystko będzie pasować. Ale pacjent będzie się poruszać tylko dzięki protezom.