I nie chodzi mi o taką oczywistą nieprawdę jak ta, że właśnie jakaś supernowa teraz wybucha, bo gdy teraz widzisz jej wybuch to jej już dawno nie ma. Już kilka lat a nawet kilka miliardów lat, bo naprawdę ona wtedy wybuchła i znikła.
   Albo lecący samolot - jednocześnie go widzisz i słyszysz. - Który obraz jest prawdziwy - optyczny czy akustyczny? A raczej który jest bliższy prawdy?

   Na stronie tytułowej mojej pracy o minichronach (1985 rok) jest takie stwierdzenie: W świecie sygnałów o skończonej i niezmienniczej szybkości układy inercjalne nie istnieją. - A chodziło mi o to, że obserwator S obserwujący takimi sygnałami jednostajny ruch po odległej prostej, widzi (spostrzega) że on nie jest jednostajny. - Zdaje się, że po to wymyśliłem minichrony, by to zbadać. - A może jednak po to by "stworzyć" antymaterię? - Czy ona istnieje obiektywnie? Czy nią jest jej obiektywny obraz? - Przecież on istnieje, fizycznie - akustyczny antyobraz przelatującego samolotu naddźwiękowego też wybija szyby w oknach. - A może robi to obraz kreacji pary samolot-antysamolot, bo to on dociera do S jako fononowy grzmot Macha w akustycznej barierze c.

CDN. - Awaria serwera gazeta.blox. - Dostęp sporadyczny.
    Poza tym teraz mam głowę zajętą innymi sprawami. - Dokończę to później. - Teraz przeczytaj co w moim blogu zbit.Salon24.pl napisał Asadow po przeczytaniu strony fizyka klasyczna - o teorii docenta Michała Gryzińskiego.

    Nie, naprawdę pisanie teraz nie ma sensu - co tu napiszę, znika. - Admini bloxowiska prawdopodobnie zmagają się z jakąś awarią. Powiem więc tylko jedno - nie osiągnie ważnego wyniku ten, kto zatrzyma się przed barierą c. I będzie przed nią dreptał. Wymyślając nowe filozofie. Albo matematyki.
    Doc. Gryziński prawdopodobnie też nie przekroczył tej granicy. Ale na pewno szukał nowej fizyki. I to tam gdzie ja - w starej. W klasycznej. Tam szukając wyobrażalnej interpretacji wyników osiąganych przez fizykę współczesną. A taka interpretacja jest niczym innym, tylko, tak jak u mnie, nową fizyką. A skromniej, jej początkiem - podstawą.

    Nie tylko mnie można izolować jako oszołoma, ale także zawodowego, wybitnego fizyka. - Zobacz jego wykłady.

    Fizyka współczesna jest tylko techniką.

   To znaczy były pojedyncze oderwane odkrycia, na przykład moja oryginalna interpretacja stałej grawitacji, czy ponowne zbudowanie układu jednostek Plancka, ale minichrony to moja pierwsza ważna teoria w fizyce. - Nie będę teraz o niej tu pisał, bo w całości jest ona w mojej witrynie WWW - zobacz - ale podam kilka wskazówek jak zbudować minichronę brojlowską. To znaczy minichronę obiektu oddziaływującego z obserwatorem S nie niezmienniczymi sygnałami c  ale brojlowskimi sygnałami o zmiennej szybkości c_B=c²/V_r  gdzie V_r (także V_roo)  nie jest szybkością V obiektu na odległym od S torze, ale jej zmieniającą się w każdym punkcie toru składową skierowaną do S. - Na razie niech ci pomoże rysunek z poprzedniej notki - ale on pokazuje minichronę „stałosygnalną”.
    O takiej minichronie wspomniałem w zbit.blox - także o tym, że wszystkie materiały na jej temat prawdopodobnie wyrzuciłem (od wielu lat nic o niej nie wpadło mi do rąk). - A przypominam sobie, że z tej dziwnej minichrony wynikał niezwykły wniosek - że wszystkie sygnały, wygenerowane we wszystkich punktach toru, nawet nieskończenie długiego, docierają do S w jednej chwili, jednocześnie. Tak jakby obserwatorowi S nagle błysła cała, nawet nieskończenie długa, świetlówka.
    Teraz nie chce mi się w to wierzyć. Wydaje mi się to nieprawdopodobne! Ale kto chce, niech sprawdzi. 
    - Może tak jest chociaż dla jednostajnego ruchu po torze, czyli ze stałą szybkością V. - Nawet gdy odpowiedź potrafisz sobie wyobrazić, bez liczenia, to nie zaszkodzi gdy rachunkami to sprawdzisz. - Oczywiście najpierw musisz wyprowadzić wzory opisujące to zjawisko, czyli zbudować jego teorię. - Nie ukrywam, że to zadanie dla myślących.


PS. - Ponieważ składowa V_r skierowana z punku l = 0  (l z kwadracikiem) jest zerowa, to po promieniu r z kwadracikiem biegnie do S sygnał nieskończenie szybki, natychmiastowy.
     A ta jednoczesność dotarcia sygnałów brojlowskich dotyczy może tylko połówki toru, po której obiekt zbliża się do S.

    W latach 80-tych ubiegłego wieku zauważyłem, że K² występujące na przykład w Einsteina wzorze na szybkość to nie jest zwykłe K·K  ale  k₁·k₂  czyli iloczyn obu współczynników Dopplera - w tę i z powrotem. I napisałem:

I postanowiłem rozróżniać oba te przypadki, pisząc K₂ = k₁·k₂  oraz  K² = K·K  ale ze względów rachunkowych musiałem przyjąć tożsamość  K₂ ≡ K²  która mi pomaga ale przysparza matematycznych a może i fizycznych wątpliwości. Na przykład w poprzedniej notce. - A K₂ to najważniejsza wielkość w mojej teorii echolokalizacji galileuszowskich, najważniejszy jej niezmiennik. Nazwałem go nawet współczynnikiem echa (albo echolokalizacji). Ale ostatnio próbowałem zrezygnować z tej równoważności, całkowicie odrzucając jej składnik K² = K·K. - Jednak podczas dowodzenia tożsamości poniższych wzorów (one z poprzedniej notki)

(2).		energia relatywistyczna - klasycznie
(3).		energia relatywistyczna - znany wzór Einsteina

tożsamość  K₂ ≡ K²  okazała się niezbędna. Bo po drodze pojawiło się takie oto wyrażenie

Nie wiem dlaczego, ale zdawało mi się, że zamienienia dolnych indeksów na wykładniki potęg trudno to wydobyć spod pierwiastka. W tym bez zamiany  na zwykłe K4.

   - A to przecież zwyczajny czynnik Lorentza.

UWAGA. - W kwietniu 2012 przypadkiem zrozumiałem, że   nie jest tożsame K⁴  bo  = (K₂)² = (k₁·k₂)²  zaś  K⁴ = K·K·K·K  co nie zawsze znaczy  K₄= k₁·k₂k₃·k₄.  Bo owe K są pierwiastkami, nawet różnymi, na przykład 
K = (K₄)^1/4 = (k₁·k₂·k₃·k₄)^1/4 - przecież ogólnie  K = (K_n)^1/n = (k₁·k₂·...·k_n)^1/n.
     To wyjaśnia przynajmniej część moich wątpliwości rozważanych tutaj i w notkach poprzednich i następnych. Czyli te notki powinienem przejrzeć i ewentualnie skorygować. Także dalszy ciąg tej notki, czyli to co niżej. - Gdy nie zapomnę, to tak uczynię.

PS. - Następnego dnia zauważyłem że   czyli normalka - to każdy potrafi spierwiastkować. - Gorzej z mianownikiem 4K₂. - Dlatego będzie o tym w następnej notce.


     Dostrzeżenie równości  K₂ = k₁·k₂  to ogromny krok na drodze do zrozumienia STW Einsteina. Niemniejszy niż dostrzeżenie, że w STW Einsteina istnieją dwa różne czynniki Lorentza - wewnętrzny i zewnętrzny, czyli jedno i dwuindeksowy. Nieznajomność tego faktu też utrudnia euklidesowe wejrzenie w głąb pseudoeuklidesowej STW Einsteina. A było jeszcze kilka takich przełomowych kroków.
     Ale pierwszy krok, który pozwolił ruszyć mi z miejsca, to było dostrzeżenie faktu, że radar mierzy tylko chwile wysłania i odbioru sygnałów a wszystko inne z tych chwil liczy - jakimiś wzorami, a one zależą od tego w jakie światło kto wierzy. To umocniło mnie w przekonaniu, że i Einstein może liczyć niewłaściwymi wzorami - że jego wzory dla światła są niewłaściwe. I uświadomiłem sobie, że najważniejsze eksperymenty już też nie mierzą ale tak liczą, jakimiś wzorami, także niewłaściwymi, i już niczego nie rozstrzygają. - Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że w ten sposób usunąłem relatywistyczny szlaban. Że tak usunąłem pomniki którymi fizyka współczesna zatarasowała dalszą drogę.