Energia jest intensywnością działania. Jego natężeniem - mocą działania.

   Według mnie tak można interpretować Plancka wzór  E = h·ν= h/T  i uważać że mówi on ile kwantów działania h uderza w masę (w materię) w ciągu sekundy. Czyli z jaką energią próżnia więzi daną masę - z jaką energią masa oddziaływuje z próżnią, sprzęga się z nią. I ma bezwładność.

   Kwant działania h jest najelemen­tar­niejszym elementem próżni. A może lepiej właściwością najelemen­tar­niej­szego elementu próżni. A masę możemy traktować jako przekrój czynny cząstki bombar­dowanej kwantami h.

   Zachęcam do podjęcia tego tematu. Uważam że jest to właściwy trop prowadzący do modelu próżni. Modelu, który fizykę ruszy z miejsca. Pozwoli zbudować naprawdę nową fizykę.

   Zachęcam także do zapoznania się z moją stroną poświęconą innemu ważnemu wzorowi na energię, mianowicie słynnemu wzorowi Einsteina  E = mc².  Oraz do zapoznania się z moją inter­pre­tacją kwantu działania, czyli z definicją  h = μ·c·λ  w którym  μ jest masą elementu próżni,  c  jego (średnią?) szybkością między zderzeniami na (średniej?) drodze swobodnej λ zaś T jest średnim (?) czasem przebywania tej drogi, czyli czasem między zderzeniami.
   Tematowi temu, czyli modelowi próżni, poświęciłem już trochę uwagi, w minionym ćwierćwieczu sporządziłem kilka notatek, wspomniałem o nim trochę w blogach, także w tym, a teraz może warto to wszystko odnaleźć, uporządkować i zacząć łączyć w całość. Może to zrobię. A może ktoś inny.

   A nieco inną definicję energii, może lepszą, podałem w notce 101, Czym-jest-energia w Salon24.pl.

Gdy z obserwatorem A związany jest układ współrzędnych przestrzennych y,x  a w nim obiekt B porusza się z prędkością V to B względem A porusza się z prędkością V_A.
    Nawet gdy B w układzie A(y,x) porusza się ruchem jednostajnym, to wzajemna prędkość V_A nie jest stała. - Czyli pojawia się przyspieszenie ... - A siła? *


PS. - W Komentarzach ustosunkowałem się do zarzutów szadkgw'a, ale i tu zwrócę uwagę na pewne subtelności. Mianowicie:  Na powyższym diagramie przestrzennym obiekty A i B mijają się w dwuwymiarowej przestrzeni (na płaszczyźnie) y,x. - Gdyby to był (dwuwymiarowy) diagram czasoprzestrzenny t,x  to mijanie byłoby niemożliwe - oba obiekty zbliżałyby się do zderzenia w jednowymiarowej przestrzeni (osi) x, a dokładniej, do wzajemnego odbicia lub przeniknięcia się w niej. Zawsze z tą samą stałą prędkością V (pomijając straty) - prędkości V_A by nie było. Wtedy wektory prędkości byłyby zbędne - szybkością byłby tangens kąta nachylenia lini świata (albo cotangens - zależnie od tego względem której osi, czasu czy przestrzeni, ortokartezjańkiego układu ct,x). - Czyli chodzi mi tu o zupełnie co innego niż szadkgw'owi się zdaje.
     Niniejsze dopisałem w celach edukacyjnych, mimo że edukacją się nie zajmuję. - Interesuje mnie nauka a nie nauczanie.
     W celach edukacyjnych dodam jeszcze, że układ musi być ortokartezjański, bo funkcje trygonometryczne są bezwymiarowe. - Kto chce ten związek zrozumieć, zrozumie. A przy tej okazji jeszcze trochę - więcej niż "pani kazała". Albo niż bezstresowa, demokratyczna pedagogika pozwala.

___________________________________________
*  Siła też się pojawia, ale w próżni a nie w pustce. 

       Z punktu widzenia A jego układ jest inercjalny dla B w kierunku V ale nie w ciągle zmieniającym się kierunku V_A.
       Próżnia sprzeciwia się każdej zmianie prędkości, czyli pojawia się bezwładność. Bo zmieniają się elementy próżni uderzające z szybkością c  w obiekt zmieniający prędkość (tutaj V_A). Powiedzmy, że zmienia się jego „eter c”. A wtedy siły tych uderzających elementów nie równoważą się - ich wypadkowa hamuje ruch.
      Takie są moje domysły. Już dość utrwalone.