Echolokalizuj sygnałami eT
              a licz wzorami eR 

    Stosunki eR/eT są miarami relatywistycznych paradoksów.
    A STW Einsteina jest teorią relatywistycznych paradoksów.

    W taki sposób zbudowałem Einsteina STW (szczególną teorię względności), jako parafizykę eR_T czyli fizykę (geometrię) pseudoeuklidesowego świata Minkowskiego.
    eR_T ≡ eR/eT ≡ STW


Piszę o tym w mojej witrynie WWW. A także w moich blogach, także w tym, na przykład we wcześniejszej notce Jak-zbudować-wyobrażalną-STW-Einsteina.

Echolokalizować, znaczy wysyłać i odbierać sygnały, i mierzyć chwile ich wysłania i odbioru. A potem resztę z tych chwil trzeba obliczyć - jakimiś wzorami. Na przykład gdy echolokalizujesz światłem, to wzorami eR obliczysz wartości relatywistyczne a wzorami eT „spoczynkowe” (klasyczne) - także ruchomych! obiektów.

    W roku 1986 w zeszytach Z1 i Z2 artykułu CZY RADAR ŹLE MIERZY? wykazałem, że STW Einsteina jest para­echo­lo­ka­li­zacją eR_T. Znaczy to, że wystarczy podzielić wzory euklidesowej echo­lo­ka­lizacji eR przez wzory euklidesowej echo­lo­ka­lizacji eT by otrzymać pseudo­eukli­desową STW Einsteina. - A na przełomie lat 1987/88 w pracy FIZYKI GALI­LE­U­SZOWSKIE oprócz echo­lo­ka­lizacji eR i eT rozpatruję echo­lo­ka­lizacje eP i eS - wszystkie 4 są przypadkami szczególnymi przedstawionej tam ogólniejszej teorii galile­u­szow­skich echo­lo­ka­lizacji. A teraz proponuję sprawdzić czy także inne para­echo­lo­ka­lizacje są niesprzeczne i czy wszystko się w nich zgadza - bo para­echo­lo­ka­lizacja eR_T, jako STW Einsteina, za taką uchodzi. - Wspomniane echo­lo­ka­lizacje szczególne omawiam w mojej witrynie WWW - znajdują się w niej także wymienione prace.

   Chodzi o to by sprawdzić czy inne paraecholokalizacje także pozwolą zbudować akceleratory i jakie wówczas wnioski zostaną wyciągnięte, jak „relatywistyczne” - bo na pewno będą one „relatywistyczne inaczej”. Z ewentualnymi wyjątkami - bo na przykład szybkości V_P i V_R są jednakowe*. - Zobacz Dylatacja Einsteina i większa.
   Ale na początek proponuję paraecholokalizację eP_T. Dlatego, że ona jest „odwrotna” do einsteinowskiej para­echo­lo­ka­lizacji eR_T - w niej sygnały mają szybkość c względem „radaru” (echosondy) a w eP_T odwrotnie - względem echo­lo­ka­li­zo­wanego obiektu. A „mianownikiem” obu tych para­echo­lo­ka­lizacji jest echolokalizacja eT bo ona eukli­de­sowo wyjaśnia wynik MM (Michelsona-Morleya), czyli tajemnicę stałości szybkości światła, dzięki czemu radar (echosonda elektro­mag­ne­tyczna) liczy wartości spoczynkowe. - Zacznij od Sygnałów.

   A równania Maxwella transformują po einsteinowsku (po lorentzowsku), bo równania Maxwella i radar Einsteina są spoczynkowe - radar Einsteina też spoczywa w eterze (nie wieje mu wiatr ośrodka przenoszącego sygnały).

____________________________________
*  Równość  V_P = V_R  oznacza, że w paraecholokalizacji eP_R i odwrotnej eR_P  nie występuje paradoks szybkości.

    Zajrzyj także do notki Walczymy-o-nieskrepowany-upadek-fizyki-współczesnej.

- STW pozwala zbudować dopiero jego definicja jednoczesności. Natomiast jego drugi postulat dopuszcza tylko niewyobrażalne, w fizyce. "Jakiś inny sens". Bo tak zbudowana szczególna teoria względności, po einsteinowsku, jest niewyobrażalna. Ale jej niewyobrażalność nie wynika "z zasady", z praw przyrody, jakby fizycy chcieli, ale z tej Einsteina definicji, będącej irracjonalną interpretacją wyniku MM (Michelsona-Morleya).
    Natomiast moje postulaty pozwalają zbudować STW - bez dodatkowych postulatów i w sposób wyobrażalny, bo moje postulaty są euklidesową interpretacją wyniku MM. Czynią więc STW wyobrażalną. 

    STW Einsteina jest częścią mojej STW. A w ogóle STW jest częścią  mojej teorii echolokalizacji galileuszowskich. A cała fizyka klasyczna jest fizyką galileuszowską - podczepianie do niej STW Einsteina, z jego relatywistyczną interpretacją, jest nadużyciem mającym uśpić czujność. Że ona niby taka zwykła, tradycyjna. Że kiedyś też fizyki nie trzeba było rozumieć.

    Ponieważ jednoczesność Einstein zdefiniował radarowo, STW jest teorią radarową. Bez względu na to co wyczyniają z nią fizycy (współcześni), usiłujący oderwać ją od radarowego modelu. Bo poza tą definicją i wzorami na współrzędne, model Einsteina się nie sprawdza - staje się niewyobrażalny, czyli przestaje być modelem. Dlatego fizycy współcześni fizykę przekształcili w czystą matematykę, bo ona przede wszystkim tym różni się od fizyki, że nie potrzebuje modelu. Matematyce wystarcza że wszystko się zgadza, matematycznie. - Moja interpretacja STW jest w 100% radarowa i wyobrażalna. Dzięki temu stało się jasne, że STW jest niepotrzebna.

     Nawet maleje do zera. - Można to zapisać tak:  V_RT = V_R/V_T → 0  bo gdy  V_R → c   to  V_T → ∞

     Ale podobnie jest z kontrakcją, czyli z paradoksem długości, bo ze wzrostem szybkości kontrakcja  l_RT/l_T  też dąży do zera, bo relatywistyczna długość (Einsteina)  l_RT dąży do zera a "spoczynkowa" (klasyczna) długość l_T jest przecież stała. - Jak na tamtym obrazku.
     Ale kontrakcja to jednak co innego - jej nawet nie mogę oznaczyć symbolem l_RT  bo nim już dawno oznaczyłem relatywistyczną długość Einsteina. Bo jak widać na poleconym obrazku, kontrakcją Einsteina nie jest stosunek długości  l_R i spoczynkowej (!) długości l_T, bo l_R nie spełnia dodatkowego warunku jaki "pomiarowi" (echolokalizacji) długości narzucił Einstein, by było piękniej. To znaczy by miarą kontrakcji też był czynnik Lorentza γ_R. To znaczy jego odwrotność - czynnik Lorentza jest miarą dylatacji, paradoksu czasu.
     A l_R jest raczej paradoksem współrzędnych przestrzennych, położenia, czyli  l_R = x_RT = x_R/x_T. Można powiedzieć, że to jest prawdziwy paradoks długości Einsteina, bo jest obliczony bezpośrednio z jego relatywistycznych współrzędnych x_R, bez dopostulowywania jego nie wiadomo po co jednoczesności.


    Uwaga. - Powyższe dotyczy tardionów - na pewno, bo tachionów niekoniecznie. I nikogo nie namawiam by to czytał - anuszka.hahaha.agh kiedyś mnie usłuchała. - Ale nie zabraniam ... Tym bardziej że fizyka jest zabawna. Współczesna. A to właśnie o niej.


PS. - Relatywistyczne paradoksy wzięły się stąd, że nieprawdziwa jest relatywistyczna jednoczesność Einsteina, nie tylko w kontrakcji. A że naprawdę ta jednoczesność jest jego drugim postulatem, to drugi postulat jest błędny. Czyli na kalekiej nodze fizyka Einsteina stoi. A na niej stoi cała fizyka współczesna.
    Kontrakcja Einsteina jest tak oczywistym błędem, że tylko najgłupsi z najgłupszych mogą go nie dostrzegać. Tego, że Einstein nie umiał mierzyć - a nawet echolokalizować - NIEZNANEJ długości ruchomego obiektu.

- Jak jest lepiej - znać długość by ją zmierzyć, czy nieznaną zmierzyć by tak ją poznać?

„Jednak dopiero po eksperymentalnym potwierdzeniu zależności masy od jego [elektronu] prędkości i jej [masy] gwałtownego wzrostu przy prędkościach elektronu zbliżających się do prędkości światła, przed teoretykami fizyki stanęło prawdziwe wyzwanie by to zjawisko opisać i wyjaśnić teoretycznie.”
- napisali J.Kukowski i K.Turzyniecki w [21/114].

   To powinno mnie załamać. - Ale zamiast tego spytam jak „mierzono” ten wzrost masy elektronu i jego prędkość. A nawet o to czy na pewno to zmierzono - może jednak to obliczono, jakimiś wzorami. Jeśli tak, to jakimi i z czego (co naprawdę mierzono w tych eksperymentach).
   Bo radar (każda echosonda) mierzy tylko chwilę wysłania i powrotu sygnałów. I to tylko chwilę wysłania swego sygnału, przez siebie wysłanego, przez swój nadajnik (źródło), i chwilę odebrania, przez swój odbiornik, jakiegoś sygnału, o którym tylko domniemywujemy że jest on odpowiedzią na sygnał przez niego wysłany, i że na konkretny sygnał. Bez tych domniemywań (założeń) fizyka byłaby niemożliwa, a z tymi założeniami jest możliwa ale niepewna, jej wyniki należy też traktować jako mniemane.

   A więc jakimi wzorami. Bo nawet gdyby prędkość „zmierzono” (obliczono) bezpośrednio ze „zmierzonej” drogi Δx i „zmierzonego” czasu Δt w którym tę drogę przebył rozpędzony do prędkości okołoświetlnej elektron, czyli gdyby ją obliczono wzorem V=Δx/Δt, to jakim wzorem obliczono masę?

   Temat to żmudny i nudny, więc kto chce niech sam się nad tym zastanowi. Co wart jest eksperyment dotyczący niewidzialnego mikroobiektu pędzącego z szybkością okołoświetlną po niewidzialnej drodze. Co takim eksperymentem można udowodnić. - Według mnie, wszystko. Co kto zechce. - Naprawdę szkoda pieniędzy na akceleratory.

    Einstein po jednostronicowym bełkocie w [5/124] napisał coś takiego  t_B- t_A= t'_A- t_B   a pod tym napisał: Zakładamy, że taka definicja synchronizacji jest wolna od sprzeczności i można ją zastosować do dowolnej liczby punktów...

    Na poniższych diagramach (i w ogóle) stosuję już moją symbolikę, bo symbolika Einsteina nie pozwala pisać ogólniejszych wzorów - przypomina ona "liczby rzymskie". Powyższa równość Einsteina na poniższym diagramie eR jest już także napisana po mojemu.

Elementana echolokalizacja eR czyli Einsteina	Elementana echolokalizacja eT ten diagram nie jest wykonany w skali

       Ale konia z rzędem dla tego, kto mi wyjaśni co to ma wspólnego z synchronizacją zegarów. - Które zdarzenia są tu jednoczesne? - Przecież to po prostu tylko uwikłany wzór na jego czasową współrzędną t_1R  zdarzenia B_1R obliczoną (zecho­lo­ka­li­zo­waną) ze zmierzonych chwil t₀,t₂. To prawie moje równanie echa, czyli echo­lo­ka­lizacji.

       Na powyższym rysunku przedstawiłem modele dwóch różnych echolokalizacji, różnymi sygnałami. Lewy, czaso­­prze­s­trzenny diagram eR jest echo­lo­ka­lizacją Einsteina - tak ją sobie wyobrażam, bo w Einsteina artykule O ELEKTRO­DY­NAMICE CIAŁ W RUCHU nie ma żadnego rysunku. Z prawej dorysowałem moją echo­lo­ka­lizacje eT, sygnałami Michelsona (i Morleya, czyli MM).

       Warto pamiętać, że radar wzorami eR (Einsteina) liczy współrzędne rela­ty­wis­tyczne, a wzorami eT, z tych samych zmierzonych chwil t₀,t₂  liczy współrzędne spoczynkowe (także ruchomych obiektów), bo właśnie te ich właściwości pozwalają tymi galile­u­szowskimi echo­lo­ka­li­zacjami w sposób eukli­desowy zbudować pseudoeuklidesową STW Einsteina. O czym informuje także w pozostałych moich blogach i w witrynie WWW - linki obok, po lewej stronie.
       Uwaga: Radar, światłem, a nie dowolna echo­sonda, np. sonar dźwiękiem. Bo światło jest sygnałem eT. Wobec czego bez para­doksów liczą wzory eT (wzory eR są dla światła niewłaściwe i dlatego liczą para­doksy eR_T). - Zobacz Wstęp. 

       Zdarzeniem jest emisja lub absorbcja sygnału oraz to i to jednocześnie, czyli "odbicie" się sygnału w chwilo­punkcie, na przykład w B_1R o współ­rzędnych t_1R,x_1R (symbolu x_1R nie pokazano na tym diagramie), ale w chwilo­punkcie A o współ­rzędnych t_1R,0  nic się nie zdarzyło. Dlatego możemy mówić, że istnieje chwilo­punkt B_1R i takież zdarzenie, ale A ... - to tylko chwilo­punkt, czysta abstrakcja, tam nic fizycznego się nie zdarzyło. - Zdarzenia mają wpływ na losy świata, a puste chwilo­punkty, bez zdarzeń, nie mają. Jednak, może dla jakiejś naszej wygody, i je nazywamy zdarzeniami.

        Może problem synchronizacji zegarów przybliży punkt Einstein fotografuje zegar w mojej stronie Fizyka_dla_współczesnych_pań.
        A czym naprawde jest relatywis­tyczna jedno­czesność Einsteina, pokazałem eukli­desowo, czyli po gali­le­u­szowsku, na diagramie kontrakcja w mojej witrynie WWW (ale także tutaj w dużo wcześ­niejszej notce Kontrakcja-Einsteina).
        Ale tutaj też jeszcze coś dopisze, może bardziej na zadany temat.
        Jednak przypominam, że w tym blogu nie ma fizyki, w nim jest tylko o fizyce. I to przeważnie o innej i inaczej. Bo wydaje mi się, że tak jest lepiej.

PS. - Każde fizyczne zdarzenie zmienia stan świata. Nie tylko zdarzenia mające ten stan określić, zwane pomiarem.

    Więcej o Zdarzenie - kliknij tag echolokacja-echolokalizacja-paraecholokalizacja.

    Do witryny astercity.net/~witnaw dra Nawrota zajrzałem kilka lat temu, ale nie spodobała mi się, bo wydawało mi się, że ona nie podważa fizyki Einsteina, a tylko gmatwa ją inaczej - nowym, równie niepojętym bytem jak cztero­wy­mia­rowa pseudo­­eu­­kli­­de­­sowa czaso­­przes­­trzeń Minkowskiego. Mnie od 21 lat takie rozwiązania nie interesują, bo ja już żadnych abstrakcyjnych bytów nie muszę wymyślać - moja fizyka dzieje się w najzwyczaj­niejszej trójwymiarowej przestrzeni eukli­de­sowej, bez najmniejszego trudu pojmowanej przez nas intuicyjnie, i w czasie. Ale czy czas jest dodatkowym wymiarem czy odrębnym i może niezależnym bytem ...
    Czterowymiarowa czasoprzestrzeń to piękna rzecz, zwłaszcza gdy, jak u mnie, ma metrykę eukli­de­sową. Ale czas ...
    Przypuszczam, że w żadnej cztero­wy­mia­rowej czaso­przes­trzeni, w żadnym jej modelu, dodatkową osią nie jest czas, ale droga przebyta przez światło, bo dopiero wtedy układ jest kartezjański, czyli normalny (unor­mo­wany). Dzięki tej świetlnej drodze i mnie fizyka wydaje się piękniejsza.
    Ale dlaczego takie znaczenie ma szybkość światła?
    Uważam że dlatego, bo jest ona szybkością "molekuł" próżni, czy, jak kto woli, eteru. Tak jak średnia szybkość molekuł materii jest szybkością przeno­szenia przez nią dźwięku. I chyba także od niej zależy wydajność destruk­cyjnego działania tego dźwięko­nośnego ośrodka na zanurzone w nim struktury, na szybkość ich starzenia, postępowania zmian. Może nie tylko nieodwracalnych. - Szybsze molekuły szybciej skały kruszą. Nawet topią.
    Ale tego wątku na razie nie będę rozwijał, uwagę skupię na skutkach a nie na przyczynach. Rozmyślając nad wspomnianą witryną dra Nawrota - jeśli tym razem wyda mi się na tyle interesująca, że zaiskrzy na styku naszych świato­po­glądów.

    Czas może nie jest bytem, nawet procesem, ale jego miarą. Nie jest przyczyną ani skutkiem, nie powoduje starzenia, ale je mierzy, skuteczność, szybkość, procesu. - Ale czas i tak jest dziwny. Bo nie można go zatrzymać ani spowolnić ani przys­pieszyć - tylko procesy. - Mówiąc, że czas różnie płynie, że jest względny, pozbawiasz nas jego miary. Czynisz ją nierzetelną. I psujesz fizykę. - Czaso­przes­trzeń musi być absolutna. Taką musimy przyjąć umowę. Ona nie może być względna - wszystko jest względne względem niej.

    Fizyka współczesna jest parafizyką. Największą kompromitacją w dziejach świata. Jeszcze nic nie zrobiło takiej wody w mózgu. Jeszcze nikt ani nic nie było takie dumne z własnej głupoty. Z niemożności.
    Ale mniejsza o to.

    Szybciej zgodzę się z tym, że nie ma czasu ani przestrzeni, niż z tym, że jest ich więcej niż jeden.
    Albo że jest jeden, ale dla każdego inaczej, w dla każdego innym sensie. Względnym.

    Czas i przestrzeń to pojęcia pierwotne, aksjomaty. To pojęciowe opoki. Nie teorie mają mówić czym czas i przestrzeń jest, i krzywić czaso­przes­trzenie - niech teorie się krzywią. Czas i przestrzeń to naczynie świata, tego naczynia jedyne cechy. 
    A może tylko przestrzeń, absolutna pustka... A wszystkie właściwości należą nie do niej, ale do jej zawartości - tylko ona żyje, się starzeje. Czas dotyka nie przestrzeń, ale to co w niej. Czasu nie tworzy pustka, ale materia, czas jest cechą materii, jego upływ widzimy w niej. Fizyka nie zajmuje się przestrzenią, ale tym co w niej.

    Ale czegoś tu jeszcze brak - prostej filozofii. Takiego sposobu jak w mojej eukli­de­sowej teorii echo­lo­ka­lizacji gali­le­u­szow­skich, dzięki któremu pseudoeuklidesowa STW Einsteina stała się eukli­de­sową.

    Koło jest okrągłe, ale można narysować układ współrzędnych, w którym będzie ono kwadratowe. Ale co z tego?
    Układy współrzędnych mogą kłamać. Zdaje sie, że błędem jest twierdzenie, że nie ma układów wyróżnionych. Że układy w których koło jest okrągłe są tak samo dobre jak te, w których jest ono kwadratowe. A układ heliocentryczny, jak geocentryczny. Fizykom pokiełbasiło się w głowie już wtedy, gdy zgodzili się na współrzędne uogólnione. Bo owszem, może ułatwiają one rachunki, ale utrudniają ich rozumienie. To co ułatwia matematykę, nie musi ułatwiać fizyki. - Logarytmy czy transformaty też ułatwiają, ale póki traktujemy je tylko jako matematykę. Póki nie uważamy, że dowodzą ono tego, że żyjemy na płaszczyźnie zespolonej.
    Matematykom może wszystko jedno czy winda spada na Ziemię, czy Ziemia na windę, a nawet rakieta, ale fizyk może powinien to rozróżniać. A przynajmniej człowiek.

    A wniosek z powyższego jest taki, że nie szybkość światła jest funda­men­talną stałą przyrody, ale szybkość elementów próżni - szybkość światła jest tylko tego widomym skutkiem, objawem. Jak wysokość słupka rtęci w termometrze. Czy szybkość dźwięku w powietrzu.
    A moja euklidesowa fizyka też potrafi liczyć to co STW Einsteina, ale już euklidesowo. A aby zatrzymać czas, musisz zatrzymać próżnię, zamrozić.
    A dlaczego ja tak myślę. - Bo ja nie boję się myśleć. Zmieniać tego co mi się nie podoba. Nawet gdy wszystkim się podoba.
    Fizyka nie może być matematyką. Fizyka musi być czymś więcej. Matematyka jest dla kobiet, fizyka dla mężczyzn.

    Ale jeżeli wszystko jest względne, to nie ma nic pewnego. I nie ma o czym mówić. Zwłaszcza gdy nieważne jest co jest względne względem czego a nawet odwrotnie ;))
    Jednak ja, osobiście, wolę gdy koło jest okrągłe.

   Gdy fizyk nie potrafi wyobrazić sobie świata, to nie popada w depresje, ale w matematyke. - Zobacz.


     Einsteina STW zbudowałem euklidesowo. - Czy można zadać jej mocniejszy cios? Niż wykazać, że nie jest pseudoeuklidesowa. - Bo przecież nie może być nieeuklidesowe coś, co można zbudować euklidesowo. Przecież to oczywiste.
      Nie wierze w to, że tego nikt nie rozumie.








Były i są różne fizyki.

     Jest i moja - współczesna fizyka galileuszowska. Zbudowałem ją eukli­desowo, czyli po gali­le­u­szowsku, ale, jak Einstein, sygnałami o skończonej szybkości. Jej częścią jest Einsteina szczególna teoria względności, już euklidesowa, wyobrażalna.
     Zobacz Wstęp.



   I koniecznie zajrzyj w Hiperprzestrzeń Jana K. Nowakowskiego. Albo do Wikipedii - w niej też jest ten hiperwspaniały artykuł. - Ale nie zaszkodzi popatrzeć w całe Panopticum tego autora.

 

     Chodzi o to, że Einsteina Szczególną Teorie Względności można zbudować prościej niż zrobił to Einstein, bo wystarczy założyć że radar echolokalizuje sygnałami eT, czyli sygnałami Michelsona-Morleya, a Einstein, zamiast liczyć wzorami eT, liczy swoimi wzorami eR - którymi bezbłędnie, czyli bez paradoksów, może liczyć tylko echosonda echolokalizująca sygnałami eR.

	Wzory  na współrzędne	Sygnały szybkości "duże C"
1	2	3
eR	znane połówkowe wzory Einsteina na jego relatywistyczne współrzędne	C2R = -c C1R = c	sygnały Einsteina
eT	współrzędne "spoczynkowe" - zobacz więcej.	C2T = -c C1T = VT+c	sygnały MM (Michelsona- -Morleya)

Echolokalizacja sygnałami Einsteina.

      Szerzej tę metodę zbudowania STR (STW) Einsteina przedstawiam w mojej witrynie WWW i pokazuję jak tą metodą można zbudować także inne paradoksalne fizyki, czyli parafizyki.
      A tutaj, we wcześniejszej notce Różne-światła-i-fizyki-nie-zawsze-właściwe omawiam dokładniej różne sygnały i echolokalizacje nimi.

      Echosonda mierzy tylko chwile t₀,t₂ wysłania i powrotu sygnałów, a współrzędne z tych chwil liczy - jakimiś wzorami.

    Na przykład wzorami:

	Wzory  na współrzędne   t1F  x1F	Sygnały C1F   C2F
1	2	3
eP	zobacz więcej	C2P = VP -c C1P = VP+c
eR	znane połówkowe wzory Einsteina na jego relatywistyczne współrzędne	C2R = -c C1R = c	sygnały Einsteina
eS		C2S = VS -c C1S =  c
eT	współrzędne "spoczynkowe" - zobacz więcej.	C2T = -c C1T = VT+c	sygnały MM (Michelsona- -Morleya)

       To czego echosonda A dowiedziała sie w wyniku takiej pojedynczej echolokalizacji, pokazałem na rysunku z lewej. Ale to za mało - tylko Einsteina echosonda eR obliczy z tego współrzędne. - We wzorach którymi współrzędne liczą pozostałe echosondy występuje współczynnik echa K₂ lub jego pierwiastek K - by go obliczyć trzeba wykonać drugą taką echolokalizacje, primowaną.
      Teraz już każda echosonda obliczy współczynnik echa, wprost z jego definicji

współczynnik echa (echolokalizacji).

 - Każda echosonda obliczy taki sam, bo każda liczy go z tych samych czterech zmierzonych chwil.

I teraz każda echosonda obliczy współrzędne już z pojedynczych echolokalizacji.
      - Ale czy właściwe? To znaczy czy dobre? Czy może jakieś ich paradoksy?

Odpowiedź jest prosta: Wzory podane w danym wierszu powyższej tabeli są wyprowadzone z modelu (z ortonormalnego euklidesowego diagramu) zbudowanego podanymi w tym wierszu sygnałami. Czyli wzory i sygnały w każdym wybranym w tej tabeli wierszu, są kompatybilne. Właściwe. - Gdy liczysz właściwymi wzorami, to zawsze - tylko i wyłącznie! - uzyskujesz wartości "spoczynkowe", czyli prawdziwe, obiektywne, klasyczne. 
       Natomiast gdy lokalizujesz sygnałami z jednego wiersza a liczysz wzorami z innego, czyli niewłaściwymi, to uzyskujesz paradoksy. Na przykład gdy lokalizujesz sygnałami eT, na przykład światłem Michelsona-Morleya, a liczysz Einsteina wzorami eR, to uzyskujesz jego relatywistyczne para­doksy, czyli jego szczególną teorie względ­ności, czyli, po mojemu, para­echo­lo­kalizacje eR_T. - Podziel np. wzór t_1R przez wzór t_1T a otrzymasz znany wzór na dylatacje, czyli na znany czynnik Lorentza.

       Więcej jest w mojej witrynie WWW.

       Ale uwaga. - Wzoru Einsteina na jego kontrakcje długości nie uzyskasz w taki prosty sposób, bo echolokalizacje długości Einstein skomplikował rządaniem relatywistycznej jednoczesności lokalizacji obu końców lokalizowanego pręta. - O tym jest w następnej notce Kontrakcja-Einsteina.

PS. - Ale dla przykładu tu wyjaśnie, że pierwiastek K ze współczynnika echa jest zarazem współ­czyn­nikiem Dopplera liczonym (właściwie) w echolokalizacji eT - zachodzi w niej równość K = k_1T = k_2T. Jest on także średnim (geo­met­rycznie) współ­czyn­nikiem Dopplera we wszystkich echo­lo­ka­li­zacjach, bo zawsze są spełnione równości K₂ ≡ K² = k_1P·k_2P= k_1R·k_2R = k_1S·k_2S = k_1T·k_2T = ... = k_1F·k_2F. Czyli u Einsteina jest K₂ ≡ K² = k_1R·k_2R - ale poza spoczynkiem  k_1R ≠ k_2R. Za to zawsze jest  k_1T = k_2T  czyli  k_1T ≡ k_2T. Czyli w eT nie trzeba uśredniać współczynników Dopplera, by uzyskać właściwy współczynnik K, natomiast Einstein musiał - by uzyskać ten jednakowy współczynnik Dopplera, tam i z powrotem.
       U Einsteina istnieją więc wzory  k_1R = K·γ_R  oraz  k_2R = K/γ_R  gdzie γ_R  jest znanym czynnikiem Lorentza. Ale to nic dziwnego, bo z powyższego wynikają ogólne wzory  k_1F = K·γ_F  oraz  k_2F = K/γ_F. w których  γ_F  jest ogólnym "czynnikiem Lorentza", zdefi­nio­wanym wzorem  

czynnik Lorentza - definicja

gdzie 

współczynniki Dopplera - własne.

- Ale o tym już było w notce Jeszcze o emcekwadrat ...

Echolokalizuj sygnałami eT
                     a licz wzorami eR.

Radar mierzy tylko chwile t0 t2  wysłania i powrotu sygnału a potem z nich, jakimiś wzorami, liczy współrzędne lokalizowanego zdarzenia. Wzorami eR czyli Einsteina, obliczy („zlokalizuje”) relatywistyczne zdarzenie B1R (nie ma go na tym diagramie), a wzorami eT obliczy „spoczynkowe” zdarzenie B1T - jest na tym diagramie.       Na tym diagramie radar echo­lo­ka­lizuje sygnałami eT. Sygnał wysłany w chwili t0  z szybkością C1T uderzy z szybkością |c|  w echo­lo­ka­lizowany obiekt (o szybkości VT) w chwili t1T czyli w zdarzeniu B1T , czyli jest jego fotonem. Galileuszowskim, euklidesowym. I w chwili t2 jako sygnał -c  („odbity”) wróci do radaru z szybkością |c| w jego (radaru) układzie, czyli będzie jego fotonem. - Chwile t0,t2  radar zmierzył, a współrzędne eT czyli t1T,x1T obliczy z nich wzorami wypro­­wa­­dzonymi z tego diagramu eT.       Ale Einstein liczy swoimi wzorami wypro­wa­dzonymi z jego rela­ty­wis­tycznego diagramu eR, zbudowanego jego „światłem” eR czyli sygnałami c,-c  i dlatego nie obliczy wartości spoczynkowych, ale ich relatywistyczne paradoksy. Bo jego wzory eR dla światła są niewłaściwe, niezgodne z sygnałami eT. - I tak u mnie pojawiają sie wszystkie relatywistyczne paradoksy Einsteina - i jego rela­ty­wis­tyczna suma i niez­mien­niki oraz trans­formacje Lorentza; wszystko i już wyobrażalnie, bo euklidesowo.       Sygnały eT są światłem Michelsona-Morleya, bo w trywialny sposób wyjaśniają wynik ich eksperymentu, czyli tajemnicę niez­mien­niczości szybkości światła.

      Więcej w notce Wszystko-od-tego-zależy-w-jakie-światło-kto-wierzy.

    Fotony dlatego we wszystkich układach mają szybkość c ≡ 300 tys. km/s, bo w każdym układzie fotonami są inne sygnały - o szybkościach po gali­leu­szowsku różnych w każdym z tych (wzajemnie ruchomych) układów. Czyli absolutna jest szybkość fotonu, ale nie foton - dla każdego obiektu fotonem jest inny sygnał |c| ≡ 300 tys. km/s który jednak ma różne szybkości w innych układach.

    Wzorami eT radar liczy wartości spoczynkowe a wzorami eR wartości rela­ty­wis­tyczne. - Gdyby światło było takie jak zdefiniował Einstein, czyli c,-c, to jego relatywistyczne wzory eR liczyłyby wartości spoczynkowe (klasyczne), czyli przestałyby być relatywistyczne (liczone nimi czas i przestrzeń nie zależałyby od szybkości). Wtedy wzory eT byłyby "rela­ty­wis­tyczne" - jakoś (łatwo obliczyć jak).

Stosunki eR/eT są miarami relatywistycznych paradoksów.

    Ale by to zrozumieć, trzeba przeczytać trochę więcej. Na przykład moją witrynę WWW.

Ale w swym drugim postulacie Einstein powiedział, że jeden i ten sam foton ma jedną i tę samą szybkość dla wszystkich. a z tego diagramu widać, że foton ma szybkość c tylko względem obiektu A (tylko w jego układzie), bo tylko od niego oddala sie z prędkością c,  i tylko do niego zbliża sie z prędkością -c.        Tak zaczęły sie relatywistyczne kłopoty. Z których można wybrnąć co najmniej na trzy sposoby, przyjmując że: mimo że na rysunku tego nie widać, umawiamy sie, że Einstein prawde mówi; poprawimy rysunek tak, by było widać, że Einstein prawde mówi; ponieważ pierwszy sposób jest niepoważny a drugi nie jest możliwy, poszukamy innego sposobu.           Einstein (a może Minkowski) wybrał sposób pierwszy a ja trzeci - jeśli już chcesz wiedzieć na czym on polega, zajrzyj na strone Trzy obiekty i światło w mojej witrynie WWW.

Uwagi. - Jest to diagram ortonormalny (ortokartezjański), czyli prostokątny i na obu jego osiach ct,x  jest ta sama skala. Przyjąłem poza tym, za Minkowskim, że linia świata pochylona pod kątem 45^o oznacza w takim układzie szybkość c = |c|.