Czy coś co może istnieć tylko w jednym układzie może transformować do innego układu ?
   Czyli do układu w którym nie może być.

   To nie żart. To poważnie o fotonie i Lorentzu, czyli o równaniach Maxwella.
   - Kto mnie czytał i choć trochę sprawy zrozumiał, to pytanie zrozumie.
   A jeśli nie, to niech popatrzy na rysunki w moim WWW. Zwłaszcza na ten duży.
   Albo na jego fragment pokazany niżej.

PS. - Dokładniej mówiąc, radar A echolokalizuje tylko zdarzenie C_1AT a radar B tylko zdarzenie C_2BT tylko w echolokalizacjach elementarnych, bo poza tym, radar A też echolokalizuje zdarzenie C_2BT  ale za pośrednictwem radaru B, czyli to zdarzenie, tak w ogóle, echolokalizują oba radary. Jest ono w obu układach. Tylko dlatego jest ono niezmiennikiem (Lorentza).

       Wzory fizyki klasycznej transformują po galileuszowsku - poza elektromagnetycznymi równaniami Maxwella - one transformują po lorencowsku.
      Ale czy tak samo muszą transformować równania świata obiektywnego, spostrzeganego sygnałami nieskończenie szybkimi, i równania obrazów tego świata, spostrzeganych sygnałami o skończonej szybkości?
      No i nie wiadomo czy te równania są właściwe.

     A gdy z powyższych "spoczynkowych" zdarzeń A₀,A_2C oraz z B_1AT,B_3CT (z ich chwil) echo­lo­ka­li­zujesz (liczysz) wzorami Einsteina, to otrzymasz eukli­desowy obraz relatywistyczych zdarzeń Einsteina - euklidesowy, bo sprawdzalny bezpośrednio linijką (bez pochylania i kalibrowania osi). Ale nie pokazałem ich na tym rysunku (wzory na współrzędne Einsteina każdy zna i niech je sobie obliczy i narysuje - czyli i ich rela­ty­wis­tyczne linie świata). I przekonasz sie, że transformacje Lorentza przeprowadzą jedno z tych zdarzeń w drugie (z jednej rela­ty­wis­tycznej lini świata na drugą). To też możesz sprawdzić bezpośrednio linijką. Dlatego transformacje Lorentza nazywam para­bi­trans­for­macjami - bo w jednym i tym samym świecie (w jednej czaso­przes­­trzeni) przeprowadzają jedno zdarzenie w drugie. Dwa zdarzenia para-doksalne, czyli rela­ty­wis­tyczne. A nie, jak sie Einsteinowi zdaje i co Minkowski rysuje, jedno i to samo zdarzenie z jednego świata w drugi.
      Ja o tym wiem od 20 lat i o tym pisze, ale nie ma sposobu na aż tak ograniczonych ludzi.
      A tak to wygląda na skanie rysunku z 1986 roku - mój 17" ekran jest za mały, niewiele widać. Dlatego nie ma sensu w komputerze prezentować takich rysunków. - Zresztą ten rysunek zajmuje plik większy niż nasze bloxowisko może przyjąć - teraz oglądasz go z innego serwera. Czyli same kłopoty, za duże. - Ty nie chesz czytać, ja już nie chce pisać a tym bardziej rysować, zwłaszcza w skali. Bo co nam zależy.
      A diagram Minkowskiego jest dlatego taki prościutki, bo Minkowski zwinął, nałożył, jedno parazderzenie na drugie. I diagram przestał cokolwiek pokazywać, bo stał sie aż tak "zintegrowany". Znikła cała bogata informacja, której zaledwie fragment jest na moim skanie - moje wzory pokazują więcej. Aż tyle, że miejsca nawet na papierze brak, i symboli by to wszystko ponazywać.
      A ponieważ ja aż tyle wiem, to u innych, jak dotąd, nie widze nic ciekawego. I teraz już bezczelnie sie do tego przyznaje.

       Uwaga. - Już mam lepszy skan - zobacz. A nawet większy.


Dlaczego równania Maxwella nie transformują po galileuszowsku - odcinek 5

    A kto powiedział, że nie transformują?
    I co to znaczy "transformować"? Albo lepiej: Co to znaczy nie transformować?
    I czy wtedy na pewno złe są transformacje Galileusza a nie równania Maxwella?


     Prof. Gomułkiewicz w [5/62] napisał, że

prawa Maxwella zostały sformułowane dla nieruchomego ośrodka, więc tylko w układzie odniesienia spoczywającym względem tego ośrodka prędkość światła w próżni będzie równa c. Jeśli natomiast układ się porusza to prędkość światła będzie się zmieniać zgodnie z transformacjami Galileusza (jeśli transformacje te obowiązują w elektrodynamice).

   Ja napisałbym to inaczej.


   Einstein w [5/123] napisał, że "wszystkie nasze sądy dotyczące czasu są sądami o zdarzeniach równoczesnych" i zarzucił nam, że zbyt mało przywiązujemy do tego uwagi - że nie bardzo wiemy co to znaczy. A ja twierdzę, że dotyczy to także transformacji - że też nie czujemy tego co to jest. Co to znaczy, że coś trasformuje a coś nie. - Bez zrozumienia tego, zdefiniowania, jałowe są spory o słuszność i niesłuszność Einsteina teorii względności. Metafizyczne.

    - A dlaczego wzorami Einsteina nie może liczyć echo­sonda której wieje wiatr?

    Bo wzory Einsteina są uproszczeniem wzorów ogólniejszych, uproszczeniem na wyłączny i wygodniejszy użytek echo­sondy której nie wieje wiatr ośrodka przeno­szącego jej sygnały, którymi ona echo­lo­ka­lizuje. - Gdy więc echo­sondzie zawieje wiatr, to musi ona sięgnąć po wzory, z których, w wyniku wspomnianego uprosz­czenia, nie usunięto szybkości wiatru w. Na przykład po poniższe wzory na współ­rzędne

eQ:

     - Może także wzory Maxwella należało uogólnić, zamiast wzorów Newtona? Albo chociaż wzory Einsteina? - W obu wypadkach na pewno oszczędzono by nam "rela­ty­wis­tycznych paradoksów".

     Gdy echosondzie nie wieje wiatr, czyli gdy w = 0, to te wzory upraszczają sie do wzorów Einsteina. - Zajrzyj do notki Różne-światła-i-fizyki. - No i trzeba pamiętać o tym, że wzorami Einsteina wolno liczyć tylko tardiony, obiekty wolniejsze od sygnału (także tymi wzorami ogólniejszymi). Bo należy pamiętać także o tym, że gdy echosonda nie sięgnie po właściwe wzory, właściwe w panującej sytuacji, to będzie liczyć paradoksy. Jak radar Einsteina.
     Powyższe wzory nie są jeszcze wzorami najogólniejszymi.

Uwaga. - Notki zatytułowane Dlaczego równania Maxwella nie transformują po gali­le­u­szowsku tworzą wieloodcinkowy serial, bo w nich dopiero szukam odpowiedzi na postawione w tym tytule pytanie. Ale wydaje mi sie, że już moge odpowiedzieć na nie w jednej zwięźle podsumowującej notce. - Gorzej będzie z uogólnieniem równań Maxwella - mnie do tego już brakuje matematyki. Wieloletnie zaniedbanie. Ale gdy nikt sie tego nie podejmie, to może spróbuję.

PS. - Podejrzewam, że kłopoty z galileuszowskim transformowaniem równań Maxwela mogą pochodzić z tego, że jego eter był stacjonarny, totalny, a eksperyment MM wykazał, że może on być tylko lokalny (wystarczy że indywidualny, własny). - Z mojej teorii echolokalizacji wynika, że jest on taki jak w moim modelu eT - nie wieje tylko odbiornikom. Żadnym. - Wtedy na poniższym rysunku w_1T = V_B  (w  eT  w_1F = w_1T), zaś  w_2T = 0. Takie sygnały nazywam sygnałami MM i uważam, że należy do nich także światło
      To napisałem już w notce To-że-wiatr-nie-wieje-nie-znaczy-że-powietrza-nie ma - w niej jest wspomniany rysunek (pradopodobne tę notkę skasowałem, albo link wadliwy).

      Więcej - kliknij tag światło-sygnały-foton.

      Bo, wydaje mi się, Maxwell swoje równania wyprowadził dla jednego jedynego absolutnego ośrodka (eteru) stacjonarnego, który sam jest nieruchomy, ale wszystko się porusza w nim - każdy ruch. Maxwell uważał, że każdy ruch odbywa się na tle tego absolutnego spoczynku. I że tylko w nim światło pędzi z szybkością c. Od każdego źródła do dowolnego odbiornika. Jak przez jedyny, nieruchomy kabel.
      A ja przyjąłem, że próżnia jest chaosem swoich elementów, zderzających się z innymi z różnymi szybkościami, dzięki czemu nie ma w nim wyróżnionej prędkości ani położenia, w żadnym absolutnym układzie odniesienia. Istnieją tylko wzajemne szybkości tych elementów, szybkości ich zderzeń z sąsiadami. I że tylko ten element, który zderza się z sąsiadem z szybkością c, sprzęga się z nim elektro­magne­tycznie. Tak tworzy się łańcuch zderzeń c, przenoszący (przewodzący) światło. Od jednego do drugiego. Podobnie gdy jakiś element spotka cząstkę (elementarną), w której element uderzy też z tą szybkością c, to wzbudzi ją - tylko ją - elektro­magne­tycznie, czyli "wybuchnie w niej fotonem". - Tak jest gdy cząstka porusza się ruchem jednostajnym - wtedy jej wiatr c, jej eter własny, unosi ją jak balon, bezwładnie, inercyjnie. - Co innego gdy cząstka (obiekt) zmienia szybkość - wtedy występuje asymetria w uderzeniach c  i obiekt jest hamowany, objawia się jego bezwładność, inercja, uwidacznia się. - Masa jest miarą uwięzienia obiektu przez próżnię, zniekształconą pozostałymi masami, oddziaływaniami. A nie przez pustkę, czyli nic.

      Łańcuch zderzeń c przenosi energię od źródła do odbiornika. Sprzęga (oddziaływuje) elektromagnetycznie. - Elementy o innej szybkości nie sprzęgają elektromagnetycznie, ich wiatr nie jest elektromagnetycznie spostrzegany, przenika nie oddziaływując. Aż spotka coś w co uderzy z szybkością c.

     Resztę niech dopowiedzą moje postulaty z roku 1986.

Czyli:  -  Szybkość światła nie zależy ani od ruchu źródła ani odbiornika. - Nie ma światła w drodze - światło powstaje dopiero w odbiorniku, w materii.

ABSOLUTNA JEST SZYBKOŚĆ ŚWIATŁA ALE NIE ŚWIATŁO
- każdy ma swoje fotony - własne.

  Na razie tyle.
  Ta notka jest kontynuacją notki Dlaczego-równania-Maxwela-nie-transformują-po-galileuszowsku. Sprzed 2 dni.

  Zwracam uwagę na to, że taka próżnia wyjaśnia wynik Michelsona-Morleya.